BOOM!

Haha, onti na lang sasabog na ako. Ang hirap ng schoolworks! Yan ang napapala sa cramming! =)) Ohwell, I declare a war against you, stress! HINGA!

Walking through Gates of Nature

I find myself in front of a forest
The sun is up, but not blinding
I look up, and bask in its glory
For that I knew that God is watching.

I look at the trees that frame the entrance
While the light shines on it,
Giving it a magical quality,
as if being itself is not magic enough.

I take a step forward, and notice
My feet felt a cold touch
As I looked down, I realized
that it is a pathway I could walk.

Holding my breath, I entered
the majestic forest, full of excitement
What will this nature show me?
What will God reveal to me?

As I passed the gates,  I stopped
for a moment, closing my eyes
and at that moment, I felt the power
of God surrounding me, leaving me
to wonder what lies ahead, I opened
my eyes to see.

Para sa tumuro gumawa nito.

Para sayo, aking guro
ang tulang ito na mula sa akig puso
Sayang nga lang at hindi tuwa
Ngunit sakit at kabadtripan and pinagmulan.

O bakit nga ba ang bagal kumilos
Tila ang oras ay napahinto
Noong sinabi mo na hindi na pwede
At tapos na ang aking pagkakataon.

Sana man lang ay nabigyan ako ng isa pa.
Dahil alam kong kaya naman, nagmuka lang tanga.
Napakabobo kasi, hindi na natuto
Sana ay dati pa lang ay isinapuso na ito.

Oo nga pala, isa kang propesor
Hindi lang isang titser,
kundi isang ginagalang na tao
Kolehiyo na pala ito.

Sana, magamit ko ito
Ang aking natutunan sa iyo
Sana ay makita mo,
ang pagsisikap na gagawin ko.

Pagka't ikaw ang unang guro
Dito sapinakamamahal na kolehiyo
Na aking naging paborito.
Sana ay matandaan mo.

Itong tulang ito ay para sayo.
Para sayo na nagturo kung ano ito.
Haay sana ay ilagay ko na sa utak
Kain na lang kaya tayo ng Big Mac?

~Faye Bernardo

Yey ayan adlib lang. Hard lesson learned. Magiging pundasyon ito ng pag aaral ko. Thank You Lord at nagkamli ako, atleast ngayon alam ko na ang halaga ng napakawalan kong grade, ng pinaghirapan ko. Sana po ay hindi na ito maulit.

For you. you know who.

Why is it that now,
When you don't look at me anymore
When you fought to get me out of your life
Is the time I look for you?

Maybe this is a punishment sent from the heavens,
That it's not everyday you receive a pure love
A punishment worse than a physical wound
For this pain, is breaking my heart

For when you act that I'm not there
Or is it the real you, not pretending
Like a life of a butterfly,
Our bond seem to die out.. painfully

You make me cry
Be it guilt, sorrow, pain
Be it a heart broken in two
You let me feel it

Maybe this is all I deserve
Because gave you false hopes
But not always, for I loved you once
But you left me

And now, after you came back
Just like the others
You will also leave me
Waiting, hurting, and hanging.. all alone.

-- I hope you open my blog and read this. This is for you.

Lagi niyo na lang pinapamuka sakin na hawak niyo ako sa leeg. Oo, gets ko na nga, di na kelangan ulitiiiin.

Sa totoo lang, manhid na ako. Hinahayaan ko na lang dumaan sa tenga ko. Hindi na ako nagagalit. Parang wala na lang, pero di ko matanggal sa isip ko kung bakit niyo ba ginagawa sakin to. Tang ina lang.

Chaos

Masisira na ulo ko sa sobrang gulo dito!!! @_@ Ang hirap hirap hirap hirap, hindi na ako makasabay! Ang damin problema putiiiiik kailangan ko talaga yung scholarship! Please help me God. Masisiraan na ako dito o magiging wrinkles na buong mukha ko! T-T

Once again~

Tsk. I have a major dilemma ~! It seems that I have developed feelings for someone again. I liked him in the past and I thought I would never like him again(except as a friend), but it seems that I was wrong. I am having goosebumps just thinking about it! *^-^* I also felt my heart *thumpthump* again~♥ Omo, what will this feeling lead to? :O

Hmm. :> Having a crush on him in the past brought me a wonderful experience~ It inspired me to play my violin once again. :) It also made me a lot happier when I talked to him. :D It made me productive :) Now, when I think about it, it's also the same! He made me realize how I could be so nice to someone. Once I realized my feeling, I wouldn't nag at him anymore(although I dunno if he noticed). I tried to understand him. I also realized how it important it is to thank someone for spending time with you. Giving their time to you means that they appreciate you. Imagine giving your time to someone when you are tired~ Ohh happy memories *blush* :)

Well, I would happily enjoy this feeling once again, because it made me feel so alive. I know that I have a heart~♥. Kamsamnida! ;)

Melancholy Irony

Today is Wednesday, May 9 2012. Today is the day that I did many things.

I went to UST and enrolled myself. I am now an official student of this school AGAIN. I also had my ID picture taken, and I managed to complete all the requirements for the scholarship that I want. Tomorrow is my expected interview with the authorities.

Yet... why am I so sad? Instead of being happy, I feel so utterly down. I'm not in the mood to read mangas and watch my favorite Korean variety show, Running Man. I also researched Leessang Gary, HAHA, and Kim Joong Kook's songs on youtube. I heard some of them, and instead of feeling supportive for them and being happy, I feel sad. Maybe it's because their songs are sad? Hmm. Even if it's like that, I should still feel happy because I hear them. *sigh*

Maybe I'm just nervous for tomorrow's interview? Anyway, this feeling will go away soon :)

Thanks for reading! :)

Pain

 Annarasumanara
by: Ha Il-kwon

Sabi ko sa sarili ko dati kapag nakakaramdam ako ng physical pain, mas kakayanin ko pa kung emotional pain ang nararamdaman ko. Pinakaayaw ko sa lahat ang sakit sa tiyan at lagnat. Naiisip ko na lang kapag sobrang sakit, ayoko na nito. Bakit ko ba nararamdaman yun? Sana sakit na lang na emosyonal, tolerable pa.

It turns out... mali ako. Kakaiba itong sakit na nararamdaman ko sa puso ko. Napakalungkot na sakit na hindi agad matatanggal. Ang emosyonal na sakit na ito ay nagdadala din ng pisikal na pagpapasakit. Ang sakit sakit ng puso ko. Bakit kaya ako nagkakaganito?

Dahil lang sa pagbabasa ng isang istorya? Kaya ayoko ng sad stories eh. Hindi ko kinakaya. Hindi ko ineexpect na ganun ang magiging istorya nun. Ang lakas ng dating sakin. First time kong matulala pagkatapos basahin lahat ng kabanata mayroon ang istoryang ito. Walang luhang lumabas, ni isa. Hindi ko maipaliwanag, pero ang lakas ng impact sa puso ko. Hindi ko akalain na may manunulat na kayang gawin yun.

Dahil sa pagbabasa ng istoryang ito, maraming kaisipan ang lumulutang sa aking utak. Maraming mga bagay ang nabigyang ng sagot, pero mas marami ang tanong na nagsulputan. Kakaiba talaga ang experience kong ito. Hinding hindi ko malilimutan. Ngayon ko lang ulit naramdaman to, mula ata nung nagbreak kami ng ex ko. Grabe lang. heavy pare.

Siguro sa hinaharap ay babasahin ko ulit ang istoryang ito. Pag handa na ulit ako, at wala nang sakit sa puso ko, mas maiintindihan ko siguro yung gustong iparating ng manunulat. Pero matagal pa yun. Matagal ba bago ko ulit kayaning sikmurain ang karanasang ito.

Kung gusto niyong basahin, okay lang. Pero kakaiba kasi talaga. Huwag niyong sabihin na hindi ko kayo sinabihan ah? Pero worth it naman sa huli dahil maraming kaisipan ang iyong matutunan o mapagiisipan. Pero bago ako umalis, may tanong lang ako...

Do you... believe in magic?




P.S. At sa ngayon makakaiyak na ako :)

Isang bagay na ayaw ko.

Ang pinakaayaw ko talaga sa lahat, kapag nag cocomputer ako tapos may nanunuod. Lalong lalo na kapag may kachat ako sa Facebook o nagbabasa ako ng magandang manga. Nakakairita lang sa feeling eh. Kahit nagtytype ako ayoko ng may nakatingin sa monitor. Hindi ako makapagconcentrate at gusto ko sapakin yung nakikinood. Lalo na kapag nagpapanggap na may ibang ginagawa, e hindi naman pala. ARRRRRGH naiirita ako.

Ang hirap lang kasi magfocus, ayoko ng ganito. Makalogg off na nga. babay! :D

Disappointment

Kapag may rinerespeto akong tao, siyempre sa paningin ko lahat ng ginagawa niya, ay dapat tama lamang. Para lang iyan pag iidolo sa isang artista eh. Kapag may mali silang nagawa, o iskandalo na nasa headlines, nagiiba na ang paningin natin sa kanila. Aba, tao lang sila.

Pero iba talaga pag may natuklasan ka na ginawang mali ng rinerespeto mong tao. Magiiba at magiiba talaga ang tingin mo sa kanya, na hindi mo namamalayan na may pagkakataong magiiba na rin ang turing mo sa kanya. Sa huli, ay maguiguilty ka at mapapaisip na lamang,"bakit ko ginawa 'yun?". At marerealize mo, na dahil dun sa natuklasan mo, pati ikaw na rin sa sarili mo ay mayroon na ring pagkakamali.

Ang hirap pa naman. Lalo na at pamilya mo pa ang taong iyon.

Pero kahit ganun..

...continuation of "Ang Bawal. Bow."

Pero kahit bawal, di mo naman ako masisisi na mag imagine eh. =)) Dahil na din sa pagkahilig ko sa novels, manga, anime, koreanovela(o japanese o taiwanese o ano man), ay syempre naeexpose ako sa iba't ibang love stories. Karaniwan pa nga kapag nagbabasa ako ng manga ay maiingit ako sa heroine dahil napakaswerte niya sa bishies! Kyaaa~ inggit ako. Tama, eto nga ang totoong ako. :D

Hanggang dun lang naman eh. Paghanga sa mga artista and stuff.

Pero parang ampangit sabihin na rinerestrain ko ang sarili ko. Parang nakakadisappoint, hindi naman ako ganito eh. Nakakasuka kumbaga haaaay.

Anyways, that's that! Magbabasa pa ko ng novels at manga. Bye! ♥

Ang Bawal. Bow.

Ano nga ba ang bawal? madaming bagay ito. Pero most of the time, ito ang mga bagay na nakakapagpasaya sayo--with a price. Sabihin nating sa paginom ng alak. Sabi ng iba, masarap daw. Pero sa huli, magdadala ito ng saki ng ulo at pagsusuka. Titirahin din nito ang baga mo.

Para sa akin, ano ang bawal? Maraming bagay. Mainly mga bagay na hindi ko talaga dapat gawin. Mga bagay na mapaparusahan ako kapag ginawa ko. Pero isa lang ang naman ang nasa isip ko ngayon. Pag - ibig. Bawal ang pag - ibig, o sa ibang salita, pakikipag relasyon. Oo, alam kong magkaiba sila, pero sa kaunting experience na mayroon ako dito, magkasama sila most of the time. Well, yun ang kaso sa akin. Ewan ko na lang sa iba.

Ayun nga. Bawal yun. sabi nila(oo, marami sila) tsaka na daw mag boypren boypren. Pag - aaral daw muna ang atupagin. Sa totoo lang, yun naman talaga ang plano ko eh. Mag - aral. Pero nung sinabi nila yun sakin, parang ang sakit lang. Kasi parang kinukulong nila ako. Hindi ako manika mga pare. Oo, alam ko concerned lang kayo. Pero kasi ang sakit lang, okay?

So ano na? Siyempre si Dolly niyo, susunod lang sa authority. Wala na rin namang magagawa. Tsaka wala na rin akong interes diyan, kasi baka mag iskandalo na naman sila(oo, nag iskandalo na sila dati). Ayoko na nga mangyari yun. So ayun, focus muna. Sana wala na munang mang didistract sa akin. Ayun. Bow.

Inspirasyon number 1

May mga pagkakataong binabalikan natin yung nakaraan. Iisipin natin yung mga nawalng oppurtunity, at yung mga kasiyahan. Mamiss man natin to, lagi lang nating iisipin, may future pa tayo sa harap natin. Kaya kahit paminsan minsan lumilingon tayo, dapat din tayong tumingin at humarap muli. Ngunit kahit ganoon, ay kailangan din natin tumingin sa baba, at panatilihing grounded ang ating mga sarili sa kasalukuyan, kahit gaano pa kataas ang ating marating. At huling huli, ngunit pinakaimportante, ay ang tumingala sa itaas, hindi lang para mangarap, bagaman ay para magpasalamat sa lahat ng mayroon sa mundong ibabaw at sa lahat ng ating narating.

An Opening Message

Dear readers,

Hello! :) Pepay Bernardo here. So, how are you doing? Me? I'm fine. Life gets me, but that's just how it is right? I've thought of making a new blog aside from my tumblr (which I haven't used in months) so here it is! You will see the true Crista Faye here. I will express al mt thoughts and feelings here. :D I will also post creative stuff because I'm just that kind of person! :)

Oh, before I forgot. I will also post here using my native language, which is Filipino, so.. yeah. I've got to embrace the land where I was born right? Well, I chose to write in English because I'm practicing my skills. Hehe ^^;

Please take care of me! ♥

Lovelots,

Pepay Bernardo ;)